هیچ وقت از یادم نمی رود

هنوز یادم هست اولین نگاه در -

کنار من – و تو با چادری کشی بر سر

مرا  به سمت خودت می کشاندیم تا این -

که ما بصورت یک اتفاق ناباور

برای هم متولد  شدیم تا با هم

سیاهی شب هامان شوند روشن تر

تمام پنجره های جهان که بسته شد

تو کولیانه ترین دختر زمین که بر -

سرم ستاره و گلهای نقره ای پاشید

بیا بگو که دروغ است می رسم از هر

کسی که می پرسم  از پرنده ها از تو

که چشمت از  من کوچیده است ! یعنی پر

کشیده ای  و برای همیشه رفتی ! ها -

هنوز یادم هست آخرین نگاهت در -

کنار او- و تو با چادری کشی بر سر ...

بیاد من می آورد  زمانه بعضی وقتها ...

قرارهایی را که پشت خانه بعضی و تنها ...

چه دیر یادم مانده ای ، چه زود یادت رفته ام

سه شنبه ها  شد بهترین بهانه ... بعضی وقتها

دلی برایت جا گذاشتم  که کم کم بعد از آن

غزل شدی در متنی از پلان  بعضی وقتها

شکسته ام  اینجا بیاد خاطراتِ سالِ پیش

و قاب عکست را چه عاشقانه ... بعضی وقتها

تو روزهاست  رفته ای و درد گریه می کنم

قبول باید کرد این  زمانه ... بعضی وقتها

چه فرق دارد عاشق ِ که هستی و که بوده ای

که عشق این تصمیم احمقانه بعضی وقتها ...

کلماتی از ترانه بر پهنای سفید نوشته هام جاری میشن

که این ترانه هم...

پیش خودم میگفتم که

کی عاشق زارت میشه

بگو تو چشمات چیه که

آدم گرفتارت میشه

دختر شعر من شدی

شعری که هیچ کی نسرود

راسته میگن دیونگیم

فقط بخاطر تو بود

بغضمو هیچ وقت ندیدی

از پشت شیشه های مات

تو فکر من نبودی و

من گریه میکردم برات

تو دنیای هر کی هرکی

عاشقی هامو  بپذیر

اگه میخوای کم نیارم

بلند شو دستامو بگیر

برای مرگ غزلام

 ای اتهام آخری

هیچوقت نمی بخشم ترا

اگه یه روز بخوای بری

نمیزارم بشکننت

تو این دنیای پره گرگ

میخوام پرستشت کنم

ای آخرین بت بزرگ 

غزل دوم بخاطر تمام ماهی کوچولوهاکه...

آنقدر گریه کرده ام این آخری که

سهمم شده از زندگی چشم تری که

یک پلکان فاصله هم  بیشتر نیست

با چشم وصله خورده ی  یک دختری که

تو باشی و رسم مسلمانی درست است ؟

هر لحظه می خواهی دلم را می بری که

شاید برای تو خودت چیزی نباشی

اما برای من همان پیغمبری که

بعد از محمد آمدی و سجده کردم

من شعرهایت را به جرم کافری که ...

(ماهی کوچولو)

به قار و قار کلاغی نشسته بر آنتن

گناه حادثه ای  در شبانه های رن

شروع می شوی از متن گریه های من

و من ادامه ی این چشمهات  از یک ژن

 کریسمس متولد نمی شوم از نو

در آن  سشنبه که پاییزی از تنی مومن

شکسته در تهِ این شعر خاک می خورد  و...

بخواب می رود از این گذشته  ی ممکن

ک

ل

ا

غ

از نهمین  سیم شعری می افتد .

درخت می شود و تا به میز روی سن ....

که ارتباط غزل قطع می شود /

من می گذرم از زندگی به خاطر خود چشات 

اگه قبولم بکنی بیام تولد چشات

ورق ورق دلم برات ، نامه ی التماس نوشت

خواستم که پستشون کنم ، ندونستم کدچشات

یه روز یکی شبیه تو از کوچه ی دلم گذشت

فکر نمی کردم تو باشی ، آبی شده مد چشات

می خوام واسه یادگاری ، یه پراز اون چشات بدی

که بذارم تو دفترم ، به عشق هد هد چشات

رسم رفاقت این نبود ، که بسپرم به سرنوشت

اما تحمل می کنم بخاطر خود چشات

 یک روز برای من دلت می گرید

این آینه ی مقابلت می گرید

بانو بخدا ،خدا دلش می سوزد

وقتی که دو چشم خوشگلت می گرید

بر زندگی گذشته قیمت نگذار

چوب این همه لای چرخ خلقت نگذار

اصلا که بین بهشتیان مال خودت

دیگر سرمان این همه منت نگذار