کلماتی از ترانه بر پهنای سفید نوشته هام جاری میشن

که این ترانه هم...

پیش خودم میگفتم که

کی عاشق زارت میشه

بگو تو چشمات چیه که

آدم گرفتارت میشه

دختر شعر من شدی

شعری که هیچ کی نسرود

راسته میگن دیونگیم

فقط بخاطر تو بود

بغضمو هیچ وقت ندیدی

از پشت شیشه های مات

تو فکر من نبودی و

من گریه میکردم برات

تو دنیای هر کی هرکی

عاشقی هامو  بپذیر

اگه میخوای کم نیارم

بلند شو دستامو بگیر

برای مرگ غزلام

 ای اتهام آخری

هیچوقت نمی بخشم ترا

اگه یه روز بخوای بری

نمیزارم بشکننت

تو این دنیای پره گرگ

میخوام پرستشت کنم

ای آخرین بت بزرگ